با سلام. وب لاگ گارم زنگی دیگر به روز نمی گردد. از تمامی دوستان متشکرم به سبب همراهی و عرض پوزش دارم از انها که رنجیده اند . خواننده تمام وب لاگ های بندری خواهم ماند که دلتنگی هام را ........

 احسان

 سالیانی  پیشتر  ,  وقتی  که  هنوز  ظاهر  انسانی  یک  غریق  را  داشت  ,   صبح  گاهی  ,  خلیل  دیده  بودش  که  چطور  طاقباز  افتاده  بود  ان  سوی  مشتا  های  ضلع  جنوبی  جزیره  .

   خلیل  گفته  بود :

 " یا  الله  یا  الله  "  و  دویده  بود  سمت  تنها  مسجد  جزیره  .  تا  نیمه  اسکله  سنگی  نرسیده  ,  برگشته  بود    بالای  سر  غریق  که  می  دید  جوانی  ست  به  سن  و  سال  خودش  .  پیراهن  چهار  جیب  چینی  فیلی  رنگ  به  تن  داشت  با  شلوار  جین  رنگ  و  رفته  ای  که  سر  رانوهاش  دهن  باز  کرده  بود  . با  چشمان  باز  ,  با  نگاه  بدون  احساس  همه  مرده  ها  ,  به  پشت  افتاده  بود  روی  ماسه  های  خنک  صبحگاهی  . لب  بالا  و  پایینش  را  ماهی  ها  خورده  بودند  و  ردیف  دندان  های  سفیدش  چنانی  افتاده  بود  بیرون  که  انگار  تمام  دنیا  را  به  ریشخند  گرفته  بود  . پا  برهنه  بود  .    . دستانش یکی  مشت  شده    و    دیگری  باز    ول  شده  بودند  دو  طرف  بدنش . سبیل  نازکی  داشت  که  خزه  بسته  بود  .  خلیل  با  هراس  بندی  بسته  بود  به  پای  جوان  و  سر  دیگر  بند  را  گره زده بود  به  لنگر  قایق  و  دویده  بود  سمت تنها مسجد جزیره.

 " های  .  های  دیریا  بالا یی  دادن  "  ^.۱

جمعیت پیر و جوان , زن و مرد دویده بودند سمت مشتا. خلیل به انگشت اشاره کرده بود و  گفته بود :

"ئو جان , پشت قایق " .

خالو صالح نشسته بود پای جسد که افتاده بود تو مرکز نیم دایره ای از اهالی جزیره.  با زور مشت غریق را باز کرده بود . خالی بود . با اکراه جیبهای پیراهن و شلوار غریق را جسته بود . هیچ نیافته بود جز تکه تکه های کاغذی که به  اب دریا از بین رفته بود . شهربان رفته بود پای جسد . خالو نگاهش کرده بود و گفته بود:

 "ها دادا ؟" ^۲

 .  شهربان کف دست غریق را که باز بود , نگاهی انداخته بود .عینهو بقیه غریق ها بود که تا ان زمان در این جزیره دیده بود .   خطوط بیرحم تقدیر زندگی در همه شان یکی بود .  همه جا نوک نیزه ای به  موازات خط کوتاه عمر .

"ها دادا ؟"

"اشنا نین "

 بعد از ان غروب نکبتی  که نومزاد شهربان زده بود به دریای بزرگ تا از ان سو اضافه بر لوازم زندگی پر طاووس هم بیاورد تا شهربان بگذاردشان لای دفترچه و شکر بریزد پای پرها  که بزرگ شوند بقیه زندگی یکسان گذشته بود به انتظار . شبها تو دل کپر پشت برکه بزرگ جزیره خو کرده بود به هوهوی باد و صدای دریا و گاه و بیگاه صدای خنده نقلی بچه ای   تو دل باد..صبح گاه تا اذان مغرب هم سالها کارش این بود که با پیت حلبی اب از برکه ببرد لب اسکله سنگی .

سالهای اول انتظار کورسوی نور چراغی در شب دریا نهایت امید او بود  که شهربان را وا می داشت تا چین کندوره بلوچی را صاف کند  بعد تند تند سر و صورتش را برابر اینه خوشگل کند و به انتظار بنشیند تا صدای سرفه اش را از پشت برکه بشنود که هیچگاه بعد ان شب نکبتی نشنیده بود . و بعد سوال ترسناک خالو صالح بود که :

"ها دادا ؟"

" هیچ خالو"

فرخ عزیز: تفنگ دسته نقره م رو فروختم

برای ول قبای ترمه دوختم

فرستادم برایم پس فرستاد

تفنگ دسته نقره م داد و بیداد